Een paar klussen, een beetje wandelen en weer op reis.
Het begin van de maand doen we wat klussen aan de de Madness en maken we Fria’s tuin klaar voor de robotmaaier. We doen regelmatig een wandeling en doen een klein tochtje met de Madness. Daarna monteren we nieuwe beveiligingscamera’s op het het huis (eigenlijk vooral om Robbie de robotmaaier op afstand in de gaten te kunnen houden) en we voorzien de Madness van een nieuw anker. Dan is het tijd om te vertrekken voor een reis met de Madness.
We beginnen de maand met een klusje. De luiken van de Madness zijn nogal bekrast en gecraqueleerd dus daarvan willen het plexiglas vervangen. We tikken de scharnierpennen eruit (gaat allemaal verbazend soepel na vele jaren zout water) en nemen het deel met het raam erin mee naar huis en snijden de ramen eruit.
Van deze zijn de lassen gescheurd dus die slijp ik weg om er een stripje overheen te schroeven.
We moeten nu wachten op neopreen, kit en plexiglas dus gaan we bij Fria (mijn moeder) een robotmaaier implementeren. Ze heeft hetzelfde merk en principe gekozen als wij hebben, alleen een maatje groter.
De helft van Fria’s tuin is omgeven door water (dat groene aan de rechterkant van de foto) en daar moet ie natuurlijk niet in belanden. Hij zou slim genoeg moeten zijn, maar dat vertrouwen we niet helemaal. We hadden vorige maand al een magneetband ingegraven dus die testen we nu uit.
Omdat na het verticuteren op verschillende plaatsen het gras weg is en nog niet weer is terug gegroeid zit de maaier soms, ondanks de magneetband, enorm te zoeken naar de rand. En ja, ik ben weer overgestapt op mijn zomerkapsel!
Om te voorkomen dat hij toch te water zou raken gaan we toch ook nog maar een hekje van betonijzer maken.
We leggen de magneetband iets verder naar binnen om het uit te proberen. Die graven we later wel weer in. Het lijkt allemaal te werken zo, maar de tijd zal het leren.
Inmiddels zijn de benodigde materialen aangekomen om de luiken af te maken. Eerst een rand neopreen in de sponning.
Dan de ramen perfect op maat zagen en voorzien van een kleurfolie. We konden in deze dikte (10mm) alleen helder glas krijgen dus brengen we een donkere folie op de binnenkant aan.
Dan in de frames positioneren en de randen afplakken.
Als dat allemaal perfect is kan de kit erin.
Dan de afplak er weer af en de kit 72 uur laten door harden.
Even weer een ander klusje. Het terras achter de aanbouw is vaak wel heel erg zonnig. Daar gaan we wat aan doen.
We brengen een zonnescherm aan.
Nog even afstellen op de juiste hoogte en dan is het zitje daar ook in zeer zonnige omstandigheden bruikbaar.
Niet helemaal gelijk aan die van het grote terras, maar het lijkt er genoeg op om niet af te steken.
We hebben, toen we in Groningen waren om de spullen voor dat zonnescherm te kopen, ook nog een extra fitness toestel gekocht voor in de gym. Een roeimachine. Gelijktijdige training van arm en beenspieren.
Dat roeien doen we dan weer niet bij de Madness. We hebben net het bijbootje weer mee naar de Madness genomen en proberen het motortje uit. Die heeft sinds 2022 stil gestaan, maar loopt na twee keer trekken gelijk.
Zo, weer netjes op het net geparkeerd.
De luiken zijn inmiddels ook klaar en weer gemonteerd.
Dat ziet er toch allemaal heel wijs uit.
De volgende dag doen we met Fria een wandeling in het natuurgebied oost van de jachthaven.
Dan gaan we weer eens een weekendje met de Madness op pad. Het is heerlijk weer en we varen richting Lauwersoog als we even verderop bij een aanlegplaats Meindert en Yta tegen komen.
We parkeren de Madness naast hun boot en gaan gezellig buurten.
Mooie avond.
De volgende ochtend doen we even een kleine wandeling en daarna nemen we Meindert en Yta mee voor een zeiltochtje op de Madness.
We doen een rondje eilandjes en dan nog even een paar rakken over het meer om Meindert het vlaagjes halen te leren.
Dat lukt goed en we accelereren tot zo’n 18 knopen.
Na terugkomst nog een paar biertjes en een heerlijke maaltijd bij M & Y.
En dan varen we terug naar de haven, want morgenochtend vanaf een uur of 8 wordt onze glasvezelaansluiting afgemaakt (hopen we).
We hebben na het verticuteren bij Fria gelijk gras gezaaid (van de Hornbach, heel duur spul), maar dat komt niet op. We hebben na drie weken het goedkoopste graszaad wat we konden vinden gekocht (van de Action) en nogmaals ingezaaid en gelijk een proefje in een paar bloempotten gedaan. Links Action, rechts Hornbach…..
Weer een wandeling, nu een rondje Garnwerd – Aduarderzijl.
De Reitdiepdijk.
Even verderop een enorm gekwaak. Zoek de kikkers!
De 15e gaan we de boegspriet weer op de Madness zetten en de code-0 passen. We maken nieuwe dyneema verstaging en als dat allemaal goed op maat is zetten we de code-0 erop. Ziet er allemaal top uit.
De 17e een wandeling: rondje Maarhuizen. Het fluitekruidpad!
De 18e weer fluitekruid, maar nu een wandeling in Friesland.
Rondje Dokkumer Nieuwe Zijlen via de weilandpaden naar Ee en dan langs het Dokkumer Grootdiep weer terug.
Het lijkt of er bijzonder zorgvuldig om deze onkruiden heen is gemaaid, maar dat is natuurlijk niet logisch. Conclusie: een veld dat helemaal vol heeft gezeten met ganzen en die lusten het gras wel maar die planten niet.
En dan weer een klusje. We gaan extra camera’s op het huis aanbrengen om zo het grootste deel van de tuin op afstand in de gaten te kunnen houden. We boren op de zuid zoldertjes op de tweede verdieping in de voorkant en achterkant van het huis een gaatje voor de voeding van die camera’s.
En dan de ladder op om de camera’s te monteren en aan te sluiten.
Zo ziet het beeld er dan uit.
En dan voor alles nog een keer herhalen.
Met dit resultaat. Erg goed is te zien dat het gras wel een beetje regen kan gebruiken.
Dan weer even naar het bootje. We hebben een Rocna anker besteld (houdt beter dan de Bruce en kan dus wat lichter) en passen die even in de ankerbak voor we hem helemaal uitpakken. Dat gaat wel passen!
Dus dan alle lagen plastic verwijderen.
Ketting eraan en even uitproberen. Op Safari hadden we een 40 kilo Rocna op een elektrische ankerlier zelf bergend in een kluis, maar op deze boot moet alles echt superlicht.
Dus geen ankerlier, een 10 kilo Rocna met de hand optrekken en in het bakje leggen. Gaat een stuk makkelijker dan met de 15 kilo Bruce, maar wel nog steeds een stuk lastiger dan 40kg Rocna met een elektrische lier….
En dan de 25e gaan we ondanks de zeer matige weerberichten toch de haven uit.
We gaan de sluis door en dan richting het oosten. We hadden eigenlijk gepland om direct naar Esbjerg te zeilen, maar daar is het weer niet helemaal naar. We gaan met een zeer stevige wind in de rug richting Borkum.
We zeilen een paar mijl naar het oosten en gooien dan het anker uit om te wachten op hoger water. De wantijen staan nu nog droog en we kunnen pas om een uur of zes weer verder.
Het eerste stuk gaat erg langzaam wegens gebrek aan water. We schuiven regelmatig over het zand, pas in de Lauwers staat er genoeg water om de fok helemaal uit te rollen en een dubbel gereefd grootzeil er bij te zetten. Het Ra-wad is dan ook diep genoeg en nu rest ons een stuk Eems en dan de Fischerbalje en varen we weer dubbel digits op het log.
Vlak voor de Fischerbalje gaat de zon onder.
Links een kabellegger en rechts van de zon zie je een windmolenpark op de Noordzee. Helemaal rechts Borkum.
We gaan naar de schroothaven, er lijken weer minder steigers over te zijn. We kunnen met de kop in de wind in een box liggen.
De volgende morgen betalen we gelijk voor twee dagen want we willen vandaag niet verder, maar over het eiland wandelen.
We wandelen naar het dorp en kijken uit over wat vroeger de lagune was. Hier kon je zo’n 15 jaar geleden prima in ankeren, maar de ingang is nu helemaal verzand waardoor er nu brekers staan en bij laagwater valt de lagune zowat helemaal droog.
Het muziek koepeltje. Helaas geen muzikanten vandaag.
En dan het “strandkorben” strand. Vroeger nogal wat uitgebreider met kuilen met dijkjes eromheen (ingelegd met schelpjes) rond de korben en houten wandelpaden ertussen. Kennelijk is die Duitse cultuur verloren gegaan.
De vuurtoren. Het is prachtig weer, alleen een beetje koud.
Na zo’n 12 kilometer gewandeld te hebben nemen we het smalspoortreintje terug naar de haven.
De volgende morgen gaan we op pad naar Juist. Hier zijn we in zeker 15 jaar niet geweest dus we zijn benieuwd hoe dat er nu uit ziet.
Het Borkumer wantij is 4 uur voor hoog ruim diep genoeg voor ons. Alleen het laatste stukje staat niet goed op de kaart. Er mist gewoon de aansluiting met de grotere geul. Er staat flink wat branding en er blijkt ineens een ommetje beprikt, best wel weer een eind naar het zuiden. We volgen dat dan maar en komen met voldoende diepte in de hoofdgeul. Daar zijn ze al weer een bui voor ons aan het bakken.
We gaan de jachthaven van Juist in. We betalen in een minihokje in het toiletgebouw bij een betaal automaat. € 27 voor een multihull, langer dan 9 meter. En dan nog eens € 8 service kosten en € 9,5 toeristenbelasting. Daar liggen we op Borkum 3 dagen voor!
Juist is heel smal. Je loopt een paar minuten en je bent al weer op het noordstrand.
Tja, we zijn natuurlijk wel in Duitsland.
Op Juist zijn in principe geen auto’s maar alles gaat met paard en wagen. Kennelijk liever niet over de verharde weg.
Een vrachtwagen…
Er staat een mooie kaap op de buiten pier, met trappen erin zodat je een mooi zicht over het wad en de haven hebt.
Het geultje bij eb.
En de haven bij eb. Let eens op die enorm smalle ingang hier voor. Wij passen er maar net door.
Uiteindelijk valt de haven bijna helemaal droog, maar het is zulke zachte prut dat alle boten netjes rechtop blijven liggen.
De volgende ochtend gaan we om een uur of elf, ca. 4 uur voor hoog, weer verder. Het is allemaal diep genoeg, maar we moeten nog wel een beetje de geulen houden.
Dan komen we voor Norderney langs en gaan daar naar buiten.
Buiten neemt de wind iets toe en we halen mooie snelheden. We gaan naar Cuxhaven.
In de Elbe hebben we een kleine drie knoop stroom tegen. Maar ja, who cares…
Zo’n vijf mijl voor Cux valt de wind weg en dus ook onze snelheid. Nog steeds zo’n 3 knopen tegen. We starten het torretje waar we zo’n 6 knopen mee kunnen halen, dus we houden nog 3 over tegen de stroom. Dat duurt lang!
Dus nog tijd genoeg om even een heerlijke pasta pesto te koken.
De volgende morgen (30e) even naar de Lidl voor wat vers spul.
En dan om ca. half twaalf de haven uit en richting Brunsbüttel. We hebben geluk, precies als we daar aankomen kunnen we gelijk de sluis in.
Er lag al een groepje te wachten, waarschijnlijk van de Hamburg kant. Als je pech hebt lig je daar zo meer dan een uur buiten tegen de stroom te motoren om op je sluisbeurt te wachten.
De rest van de groep uit Brunsbüttel ging nogal wat langzamer en zal op de volgende schutting moeten wachten.
En dan zijn we in het kanaal. Het eerste stukje kunnen we nog zeilen (6 á 7 knopen op het fokje), maar al snel komen we tussen de bomen en valt de wind weg. Met behulp van het torretje en de fok samen doen we iets tussen de 5,5 en 7,5 knoop.
Rendsburg. Het lijkt al bijna donker, maar dat komt door het sombere weer.
We laten om 20.30 het anker zakken in een stukje oude Eider net voorbij Rendsburg bij kilometer paal 70.
De volgende morgen (31e) gaan we rond een uur of 10 weer op pad. Het is lekker warm weer met praktisch geen wind. Dus alles moet op het torretje.
We zijn nog niet zo veel schepen tegengekomen en al helemaal niet erg grote, maar dit lijkt er toch op.
Het was nog maar een kleine 30 kilometer naar de sluis dus daar zijn we al snel. En nu hebben we niet het geluk er gelijk in te kunnen. We moeten een kleine drie kwartier ronddobberen voor er een vrachtschip in is gegaan waar dan de jachten bij in mogen.
De kleine (jacht)sluizen zijn aan deze kant met damwanden afgesloten dus we gaan door de grote sluis. Ruimte genoeg voor de hele wacht groep en er hadden ook nog wel een paar vrachtschepen bij in gepast.
In de Kielerfjord lekker weer en weinig wind. We richten eerst maar eens op Strande en dan maar eens zien of er wat wind is.
We zien hier veel oude boten. Hier een Catalac met zo te zien nog de originele zeiltjes. Zeker 40 jaar oud!
Het is behoorlijk druk in de Kielerfjord.
We dobberen langzaam de fjord uit en dan komt er toch nog een klein beetje wind. We zetten de Code-0 en gaan met zo’n 5 tot 8 knopen richting Maasholm.
Mooi ankerbaaitje aan de noordwestkant van Maasholm.
En dan is de maand weer om. Een beetje geklust, veel gewandeld en dan op reis met de Madness naar de Oostzee. Een soort sentimental journey, want vanaf 1986 tot 2004 gingen we eigenlijk ieder jaar deze kant op. Eerst met de Coquille, daarna met de Silva en de Independence, maar daarvoor allebei al vele jaren met onze beider ouders. En later zijn we met Safari in 2012 en 2013 ook nog deze kant op geweest. Eind juni zullen we de volgende blog plaatsen.