Winstersport, winter en ineens voorjaar. En een grote reis.
We beginnen de maand met prachtig winterweer. Ik kan even op de racefiets en dan wordt het ineens echt diep winter. Alles bevriest, maar we kunnen nog niet schaatsen, dus eerst maar eens op wintersport. We rijden samen met Fria (mijn moeder) in haar auto naar Frankrijk voor een weekje skiën. Het weer is iets minder dan vorig jaar. maar we mogen niet klagen. Na een heerlijke week rijden we weer terug naar Nederland en is er weer een kleine vorstperiode. Helaas weer net te kort om te kunnen schaatsen op echt natuurijs. Dan wordt het plotseling een soort voorjaar met temperaturen boven de 15 graden. We vieren Fria’s 84e verjaardag en staan dan heel vroeg op voor een reis naar de overkant van de grote plas.
Twee februari is het prachtig weer. Weinig wind, veel zon en de wegen zijn eindelijk droog. Dat laatste vind ik belangrijk want ik heb begin januari van zeilvriend Gerard (ex. zeiljacht Umata) zijn, al enige jaren niet meer gebruikte, racefiets cadeau gekregen en ik heb nog niet eerder de gelegenheid gehad deze uit te proberen. Ik doe een rondje van zo’n 20 kilometer in een voor mij verbazend korte tijd (45 minuten). Dit is wel even wat anders dan de vouwfietsjes op de Safari!
Drie februari is het enorm koud buiten. Het dak van de aanbouw is helemaal bevroren.
De 4e doen we een wandeling vanaf Hornhuizen naar de zeedijk, dan via de dijk een stuk naar het westen en dan via de landweggetjes weer naar de auto. We zien verderop in het veld een koppeltje reeën lopen.
De 6e hebben we Fria’s auto helemaal volgestopt met bier, wijn en chips en zo, zodat we de 7e vroeg kunnen vertrekken naar het zuiden. We gaan met z’n drieën op wintersport en worden uitgezwaaid door Marjolein en Jan. De voorruit is nog wat dampig zo vroeg, maar voor we de oprit af zijn is het zicht voldoende.
We rijden tot Lyon en nemen daar een hotelletje.
De volgende morgen vroeg weer weg om vervolgens in enorme files te belanden zodat we uiteindelijk rond een uur of één de berg op rijden.
Saint Francois Longchamp (Le Grand Domaine).
We hebben wat tijd over voordat de receptie open gaat om de sleutel van het appartement te krijgen dus halen we gelijk de ski uitrusting op.
Daarna de sleutels. Vanaf vijf uur kunnen we de skipassen ophalen dus tijd genoeg om de auto leeg te halen, ons in te richten en dan een stukje te gaan wandelen. We halen Fria’s skipas wel gelijk op. Zij wordt volgende week 84 dus heeft een gratis skipas. Die krijg je in Frankrijk vanaf 75 jaar.
We wandelen even naar het boven dorp.
Zondag 9 februari kan dan het skiën beginnen. Het is een beetje bewolkt en er ligt een dik pakket sneeuw.
Een uurtje later is de bewolking weggetrokken en is het prachtig weer. De pistes zijn prachtig.
De 10e is het weer een beetje meer bewolkt, maar het zicht is prima. Weer een hele mooie ski dag.
De 11e zit het helemaal dicht en het regent zelfs af en toe een beetje. We besluiten niet te gaan skiën, maar lopen, als het later even min of meer droog is, toch even naar het boven dorp.
Ondanks het zeer matige weer gaan de lesjes wel gewoon door.
Het keukentje in dit soort appartementjes is altijd belachelijk klein. We hebben altijd een 6 persoons appartement met z’n drieën dus je zou wel wat verwachten, maar helaas.
Voor de rest is het ruim genoeg, maar ik zou hier niet graag met z’n zessen zitten.
De 12e is het weer weer helemaal goed en gaan we weer skiën.
Later trekt de bewolking nog verder op en krijg je prachtige uitzichten.
Wij vinden het druk deze week, omdat het de vakantie week van de Fransen is, maar als je dan achteraf de foto’s bekijkt valt het eigenlijk wel mee.
Rond een uur of twaalf even een kop chocolademelk. Volop zon en geen reden om een jas te dragen op het terras.
En dan na de chocolade weer op pad.
Er wordt hier op mooie dagen met grote kites gevlogen. Je kunt dan mee met een ervaren vlieger onder zo’n kite hangen en hopen dat je niet neerstort. Het zal een prachtig uitzicht geven, maar ik zie er maar vanaf.
Het uitzicht vanaf de berg is ook mooi.
Fria gaat meestal kort na de “lunch” terug naar het appartement en dan ’s middags nog wat wandelen (kennelijk begint de leeftijd toch een beetje te tellen). Wij gaan dan de wat uitdagender pistes doen. Dit is het uitzicht van de hoogste piste van het gebied op 2.829 meter. Bij onbewolkt weer zou je de Mont Blanc moeten kunnen zien.
Nadeel van deze piste is dat, ondanks dat hij slechts als rood geclassificeerd staat, de afdaling gedeeltelijk idioot steil is. Met wat sneeuwschraapsel bultjes en voor de rest zeer glad afgeschraapt is dat een erg lastig stuk. Links onder op deze foto zie je iemand met andermans skies onder de arm voorzichtig verder afdalen naar een inmiddels ski-loos slachtoffer van deze afdaling.
De 13e is het weer helemaal mis met het weer. Regen gaat over in plakkerige sneeuw en het zicht varieert zeer snel van matig tot zeer slecht. We gaan niet skiën.
Als het later iets opknapt ga ik met Fria een wandeling doen. Paula blijft in het appartement om haar knieën wat rust te geven. We kunnen met de Marquis lift (naast ons appartement) een kleine 500 meter omhoog en dan via gemarkeerde wandelpaden langs het hoge dorp weer terug wandelen naar ons appartement.
We doen het rondje van ca. 5 kilometer twee keer. De tweede keer sneeuwt het weer behoorlijk.
’s Avonds een lekker gebraden kippetje met gebakken aardappels en salade.
Het sneeuwen houdt de hele avond aan en alles wordt weer prachtig wit buiten.
De volgende morgen (14e) ziet het er allemaal erg mooi uit en wordt de lucht weer blauw.
Deze Frans was kennelijk te krenterig om een normale ruitenkrabber te kopen.
Voor de laatste keer deze week het gedoe in het ski hok. Je in die veel te stugge schoenen worstelen, ski stokken en skies uit de kast halen, handschoenen aan, ritsen dichtdoen en naar de piste lopen.
Het begint nog een ietsje bewolkt en er ligt overal mooie nieuwe sneeuw.
Ons dorpje. We zitten in het meest rechtse gebouw.
De pistes zijn heel wat ruwer met die nieuwe sneeuw.
Na nog een heerlijke dag skiën leveren we op tijd het materiaal weer in. We willen nu met z’n drieën nog een keer die bergwandeling doen, nu met goed zicht.
Helaas is de lift al een uur gesloten voor wandelaars (die gaat voor wandelaars om 15.30 uur dicht en voor skiërs om 16.50) dus wandelen we dan maar naar het beneden dorp en nemen de shuttlebus weer naar boven.
De 15e is het voor ons tijd om de sneeuw van de auto te verwijderen en de ruiten te krabben. Gelukkig heeft Fria wel geïnvesteerd in een fatsoenlijke krabber met geïntegreerde handschoen.
De weg is helemaal schoon en het is prachtig weer.
Na een uurtje rijden is de enige sneeuw die we nog zien die op de motorkap. We rijden in 13 uur zo’n 1.300 kilometer naar huis en zijn om 23.15 weer in Winsum. Het was een heerlijke ski vakantie.
We gaan de volgende dag even bij de Madness kijken. Het is een prachtige dag met blauwe lucht en best nog veel sneeuw.
De haven ligt dicht met een dun laagje ijs en er ligt een flinke laag sneeuw op de boot.
Die middag gaan we even wandelen in het Ballastplaatbos (Lauwersmeer). Hier ligt duidelijk minder sneeuw maar de grond is goed bevroren waardoor het wat minder een modderpoel is dan de vorige keer.
Het plasje dat je vanuit de uitkijktoren kunt zien is dicht bevroren.
Het uitzicht over het Lauwersmeer richting Oostmahorn.
In onze tuin kun je goed zien hoe laag de zon in deze tijd van het jaar blijft. Die blijft daar links mooi achter de schutting.
De 18e gaan we even een rondje bij Ezumakeeg lopen. Mede om te kijken of er al geschaatst wordt, maar dat valt een beetje tegen. Er zijn nogal wat windwakken en er wordt niet geschaatst.
Groepje paarden.
De 21e is het ineens zo’n 20 graden warmer en doen we een rondje vanuit Westernieland, langs de zeedijk en dan langs de slaperdijk weer terug. Dat gemaakte natte gebiedje net binnen de dijk wordt toch wel veel door watervolgels gebruikt.
Op het land tussen de twee dijken wordt druk geploegd.
De 22e vieren we alvast Fria’s 84e verjaardag. We gaan bowlen en daarna eten bij de Mexicaan.
Fria wordt eerste van de baan 5 groep en Vera tweede.
Bart wordt eerste van de baan 6 groep en Marjolein tweede. Bart wordt daarmee overall winnaar, Fria tweede en Vera derde.
Daarna gaan we door naar de Mexicaan.
En dan 25 februari moeten we heel vroeg op. Fria brengt ons om 04.30 naar het station in Groningen waar we op de Flixbus naar Amsterdam stappen. We betalen hiervoor € 6,50 per persoon en de bus is nog niet voor een kwart vol, dus hoe dat uit kan?
De Flixbus brengt ons naar Amsterdam Sloterdijk en daar stappen we op de trein naar Schiphol. Om ca. 08.00 uur zijn we er en na de security en zo zitten we dan om 8.38 bij de gate. Ook hier is het niet echt druk.
Een half uurtje later komt ie al aanrollen.
En 11.19 zitten we dan in een ongeveer half vol vliegtuig klaar voor het opstijgen.
Dit is nog zo’n vlucht waar ze je voortdurend bezig houden met drankjes en voer.
Op 19.05 Nederlandse tijd zijn we op anderhalf uur na op onze bestemming en dat is dan weer 12.00 uur lokale tijd, dus eigenlijk nog geen uur later dan ons vertrek uit Nederland.
We worden met een shuttle bus naar een hotel aan de rand van Chicago vervoerd.
We lopen even een rondje. Zo ziet een Amerikaanse parkeerplaats er uit.
En dan gaan we vroeg naar bed (20.00 lokale tijd) en staan de volgende morgen om zeven uur op om drie uur lang in een touringcar weer een stukje terug richting Nederland gereden te worden.
We worden afgezet bij een vestiging van Road Bear, een camper verhuurder, die een stukje parkeerruimte en een kantoor mag gebruiken bij de producent van hun campers. Er zijn er al een paar klaar!
De leden van de groep (voornamelijk Nederlanders) waarmee we in de bus zaten (en velen ook in hetzelfde vliegtuig) krijgen hier achter elkaar het contract, sleutels en instructies van de camper die ze dan naar diverse bestemmingen gaan brengen de komende weken.
Er zijn drie typen: 25 voet, 26 voet en 30 voet. Die worden lukraak verdeeld over de deelnemers.
Wij krijgen een 26 voet. Ford truck met 8 cilinder 6 liter motor en dan een heleboel ruimte daarachter.
Na de zeer oppervlakkige instructie (duurde korter dan de uitleg van het contract) is het starten en wegwezen.
Tellerstand is 57 mijl. Splinter nieuw.
Er staan er nog wel een paar te wachten.
Eerste rit is naar de supermarkt, om te bevoorraden voor de komende dagen.
En dan richting onze eerste overnachtingsplek bij het meer van Chicago (Lake Michigan). Hiermee verdubbelen we de kilometerstand direct al. Er ligt nog sneeuw langs de kant van de weg, maar de temperatuur is nu net boven nul.
Aangekomen schuiven we de zijkant zo’n zestig centimeter naar buiten (druk op een knopje) en koken onze eerste maaltijd van deze reis.
De volgende morgen eerst maar even een rondje foto’s. De stuurhut met twee gordelplaatsen.
Woonkamer, met stuurhut en keuken en suite en twee persoons bed boven de stuurhut. De langs-bank links heeft drie gordelplaatsen en kan worden uitgeklapt tot tweepersoons bed.
De eettafel voor vier personen, tevens 4 gordelplaatsen en bed voor twee personen.
Blik naar achteren.
De koelkast met daaronder een vriezer.
De keuken.
De slaapkamer helemaal achterin.
Toilet.
Douche.
En zo ziet het er dan van buiten uit.
Dat rechtse stuk schuift “uit” voor staan en “in” voor rijden. Daardoor heb je tijdens het staan een enorm ruim een breed interieur.
We staan op de parkeerplaats van een bezoekerscentrum. En ja hoor, nog geen 20 mijl hiervandaan heb je “Holland”. Met trapgeveltjes, molentjes en natuurlijk kledendracht en tulpen. Wij gaan er maar niet heen.
Hier zo dicht bij de snelweg toch best wel wat dieren: ganzen.
Eekhoorns.
En dan gaan we op weg naar het zuiden want het is hier veel te koud. Het wegbeeld verschilt toch wel iets van wat we in Europa gewend zijn. Hier links voor ons een camperoplegger van zeker 15 meter op een pickup truck.
We komen langs de weg een koepelhuis tegen dat erg veel lijkt op die van Paula’s neef in Denemarken.
Eindeloze velden en dan zo nu en dan een boerderij.
Dit bedrijf doet iets met schoolbussen???
En regelmatig zien we een grote trotse vlag.
Je mag hier 70 mijl per uur (112 km/u) en de vrachtwagens meestal 65 (104 km/u). Wij rijden doorgaans 60 (96 km/u) of 65 en worden dan voortdurend voorbij gescheurd door gigantisch lange vrachtauto’s.
Dit zijn de afmetingen waar we om moeten denken. 3,66 meter hoog en 3,2 meter breed. De lengte van ruim 8 meter staat niet vermeld, maar ook daar moet je goed om denken.
We rijden zo’n 300 mijl naar het zuiden en parkeren op een gratis campsite naast de Ohio river.
Dit is dan die rivier.
We doen gelijk even een wandeltje.
Deze rivier wordt bevaren. We zien een duwbak combinatie zwaar tegen de stroming opzwoegen.
Tegen dat het donker wordt (uur of zeven). schuiven we de zijkant naar buiten en gaan zelf naar binnen en doen de verwarming aan. De temperatuur is inmiddels weer gezakt naar net boven nul.
De volgende morgen acht uur. Het is prachtig weer.
Net boven nul. Onze buurman op deze gratis camping. Ik zou niet graag met hem ruilen.
Nog even een blik over de rivier en dan gaan we weer rijden. Verder zuid naar waar het warmer is.
En zo rijdt dat dan. Langzaam klinkt zo’n fantastische achtcilinder benzine motor natuurlijk heerlijk, maar bij zo’n honderd kilometer per uur wordt het allemaal behoorlijk lawaaiig. Ook blijf je aan het stuur draaien om een beetje rechtuit te gaan. Dat leek me in die Amerikaanse films altijd wat onrealistisch, maar is toch echt zo. Geef mij onze VW T6 maar…..
En dan is de maand weer om. We gaan nu eerst verder zuid, tot de temperatuur ons aanstaat en dan west om uiteindelijk na een week of vier de camper in San Francisco af te leveren. Zeer afwisselend geweest deze maand. Beetje niets doen, fietsen, skiën, bowlen, vliegen, camperen…. Eind volgende maand zullen we de volgende blog over onze belevenissen met de mega camper in de VS plaatsen.