Maart 2025 (deel 1)

De reis door de VS

We waren eind vorige maand aan onze reis van Chicago naar San Francisco begonnen en deze maand vervolgen we deze reis. We zien en beleven onderweg ongelofelijk veel. In dit eerste deel van deze maand rijden we via delen van route 66 van de staat Indiana naar Nevada, een kleine 3.000 mijl. We bezoeken een aantal nationaal parken en natuurlijk de grote publiekstrekkers zoals Grand Canyon en Las Vegas. In deze blog de eerste helft van deze maand.

We rijden naar het zuiden. Het is hier nog best koud en we willen eerst een stuk naar het zuiden om in iets betere temperaturen te komen. Het is wel prachtig weer en alles ziet er erg mooi uit.

We rijden de Route 66 op (nog in Indiana, de staat waar we de camper hebben opgepikt).

Een enorme brug over de Ohio river van Indiana naar Kentucky.

Een dorpje onderweg.

Inmiddels in de staat Tennessee: Nashville.

Caravannetje.

Dan gaan we het Mariwether Lewis Park in.

Daar is een gratis RV camping met 32 plekken. Wij draaien één van de vele lege plekken in want in deze tijd van het jaar is het nergens druk.

De zon gaat mooi onder.

De volgende morgen rijden we verder zuid-west door de bossen.

Een stadje.

En in de buitenwijken van het stadje iets ruimere kavels en huizen. Hoe meer geveltjes hoe beter, meestal geen ramen boven en weinig tuinaanleg of erfscheidingen. Dit beeld is wel een beetje algemeen hier. Dan rijden we door naar een Walmart (supermarkt) in Memphis waar we voor de nacht op het parkeerterrein staan.

We moeten even een probleempje oplossen. Het lijkt erop dat de huis accu’s niet laden met de motor, maar alleen met de generator en het zonnepaneel. Volgens de manual zou hij wel op de motor geladen moeten worden. We vinden onder de dinette de kabelknoop.

Dat ziet er zo uit. Er komen vier kabels van onder de vloer. Eerst maar eens analyseren wat we eigenlijk zien.

Ik maak er een schemaatje van en begin te snappen wat er loos is. Het lijkt erop dat de koppel solenoid op de spoel alleen een plus heeft die met het contact geschakeld wordt. Maar geen min en dan schakelt hij niet. Als hij op het chassis of zo gemonteerd had gezeten had hij een min via de montage plaat, maar hij zit op hout geschroefd.

De enige min in de buurt is de montagebout van de veiligheidsgordel dus we kopen bij de Walmart een stukje draad en knopen dat aan de gordelmontage en klemmen het onder de montageplaat van de solenoid. Het werkt! Dat scheelt vele generator uren.

We rijden even naar Graceland om naar Elvis zijn plekje te kijken. Dit is één van zijn vliegtuigen.

En dit zijn optrekje. Toch jammer dat ie er maar zo kort van heeft kunnen genieten.

Dan rijden we de Mississippi over van Tennessee naar Arkansas.

In het buitengebied kom je vooral dit soort huizen tegen. Eigenlijk zijn het stacaravans, maar dan heel groot. Ze bestaan vaak uit meerdere delen, staan wel op wielen, maar worden dan ter plekke samen gevoegd. De delen waar de naden zitten worden van te voren niet beplankt, maar pas als het is opgesteld zodat het toch één geheel wordt.

Zeer plat laag land, staat wegens recente regenbuien wat onder water. Gelukkig ligt de weg een beetje hoger en houden we droge voeten.

Als je goed kijkt zie je een vliegtuigje staan onder de overkapping. Dat zie je hier bij veel boerderijen.

We hebben een plekje voor de nacht bij Oak Grove Church. We zijn lid geworden van Harvest Hosts (kost ongeveer € 100) en dan kun je bij allerlei deelnemers gratis staan. Dat kan een boerderij zijn of een wijnfabriek of kerk of zo.

De volgende morgen (3 maart) verder naar het westen. Hier een voor hier typische betonwagen. Lijkt voor ons wat achterstevoren.

Wij rijden 65 mijl/uur, ruim 100 kilometer/uur.

En worden dan ingehaald door zo’n enorm deel van een stacaravan transport. Die rijd ruim 120!

Onderweg een Mac D stop voor de lunch. We moeten toch even proeven of het hetzelfde is als in Nederland. En dat is het.

Ook de schoolbussen scheuren ons met ruim 120 km/uur voorbij.

We staan die nacht op de gratis RV faciliteit van het Cherokee Casino hotel net west van Fort Smith (Arkansas). Het is niet zo druk.

Ook de volgende dag worden weer met ruim 120 km/uur voorbij gescheurd door dit soort prachtige vrachtwagens.

We zijn inmiddels in de volgende staat gekomen (Oklahoma) en bezoeken daar het cowboy museum. Zoals alles hier in de VS: enorm groot.

De rodeo afdeling.

Verder wordt de geschiedenis en de zin en onzin van het cowboy-schap wat uitgelegd en de manier van farming en zo, maar dat is vooral lezen en dat doet het niet zo goed op foto’s. Nog even een mooi wild west stadje.

Een dagelijkse bezigheid: tanken. De benzine kost hier meestal zo’n $2,60 per gallon. Dat is omgerekend €0,65 per liter. Dat lijkt reuze goedkoop, maar helaas neemt dit rijdende paleis gemiddeld 1 gallon per 8,8 mijl en dat is 1 liter op 3,75 kilometer. Dat is dan €0,17 per kilometer.

De Walmart van binnen. Dit is ongeveer 5% van het food gedeelte en het enige waar iets gezonds ligt. Alleen de linker helft van deze foto (dus maar 2,5%), de rechter helft is de bakkerij en is er geen fatsoenlijk bruin brood te vinden. Alles is slap en wit en donuts en koekjes en taart en zo.

De rest is allemaal processed food, kant en klaar maaltijden, koekjes en chips en zo.

Het zuivel schap: yoghurt. Ook een beetje gezond, maar dan ook gelijk onbetaalbaar duur. 907 gram voor meer dan 6 Euro, kun je echt veel goedkoper donuts kopen.

Weer naar een tankstation. Een goedkope dit keer, $2,33.

Daarna door naar een andere supermarkt. De Win Co. Mega, mega groot. We zoeken nog Nespresso cupjes en bruinbrood.

We verlaten de winkel via de betaal automaat met cola en chips. Weer geen koffie cupjes of goed brood gevonden. De cola flessen en zo hebben geen statiegeld en bij de kassa wordt alles door de kassière in plastic zakken gestopt. Duurt een eeuwigheid, daarom gaan wij liever naar de automaat. Ook daar wordt van je verwacht dat je alles in plastic of papieren zakken stopt.

Daarna door naar het “First Americans Museum”.

Een prachtig gebouw.

De tentoonstelling valt wat tegen. Vooral heel veel lezen.

Oklahoma city. Het meeste van de stad is uitgestrekte, zeer ruime laagbouw en er lijkt een klein stukje wolkenkrabbers te zijn. Wij gaan met die enorme camper maar niet de binnenstad in.

Dan gaan we verder west en zoeken Route 66 weer op.

We overnachten op een oude Route 66 picknick plaats.

De volgende morgen (7 maart) komt deze combinatie langsrijden. Dit zie je hier veel: een enorme camper met een auto als aanhanger erachter. Hoe dat gekoppeld wordt en meestuurt en zo is mij een raadsel maar het lijkt te werken.

Verder op Route 66 naar het westen.

We komen weer zo’n koepelhuis tegen. Er zijn er hier dus sowieso al twee keer zoveel als in Denemarken.

Bij Clinton is een Route 66 museum. Die gaan we natuurlijk even bekijken.

Dit is Route 66. Wij volgen die in grote lijnen, wijken af waar we iets willen gaan bekijken, maar komen telkens weer terug op deze route.

In het museum ademt alles de Rock & Roll sfeer uit.

Een gezins- Route 66 auto.

En een hippies Route 66 auto.

Op de parkeerplaats zien we een meer moderne Route 66 reiziger. Dit zie je veel hier, enorme caravans als oplegger op een enorme pick up truck.

Dan gaan we weer verder naar het westen. We rijden de grens met Texas over.

Direct overal olie boor spul.

Ja-knikkers met tankjes erbij. Elke paar honderd meter staat er wel zo’n setje.

De huizen aan de rand van een stadje zijn nog wel gelijk als in de andere staten.

We komen enorme koeien farms tegen. Duizenden koeien staan hier bij elkaar. De stank is overweldigend.

We rijden naar Lake Meredith National Park bij Fritch voor de nacht. Weer een gratis RV camping.

De zon is bijna onder (18.30 lokale tijd). Het is de hele dag al erg stoffig in de lucht, het waait nogal en het is allemaal erg droog hier.

De volgende morgen is het stof weg en ziet het er prachtig uit.

We doen een wandeling van een kleine 7 kilometer.

We komen zo’n ja knikkertje tegen. Zo ziet het er van dichtbij uit.

Dan rijden we richting Amarillo en draaien de I40 (vroeger Route 66) op en stoppen even bij Cadillac Ranch. Hier zijn als kunstwerk een heel rijtje Cadillac’s in de grond gedrukt.

Er staat een spuitbussen verkoper bij. De kunst is dan jouw gravity op de Cadillac’s aanbrengen.

We rijden weer verder naar het westen en passeren de grens met de volgende staat: New Mexico.

We halen een kilometers lange trein in. Met vier locomotieven.

In Santa Rosa gaan we naar het Route 66 auto museum. Daar staan prachtige oude Amerikanen.

Allemaal 8 cilinders met tussen de 200 en 300 pk uit een tijd dat wij in Europa 30 tot 60 pk al heel wat vonden.

Daarna rijden we door naar een parkeerplaats met individuele overdekte BBQ plaatsen voor de nacht.

De volgende morgen ziet het er een beetje anders uit!

Even een blik op de snelweg, redelijk schoon en er wordt druk geveegd.

Paula haalt de blokjes onder de voorwielen vandaan en veegt daarna nog even de motorkap schoon.

Dan gaan we de weg op en rijden weer 100 km/uur en worden met vaart ingehaald door deze oversized load.

Zoiets al eens gezien? Komt ons ook met 120 km/uur voorbij scheuren.

We rijden naar Albuquerque en bezoeken een stuk of wat supermarkten om wat boodschappen te verzamelen. Enorme supermarkten hier, maar het is weer moeilijk eetbaar brood, koffiecupjes of fatsoenlijke yoghurt te vinden. Als het dan toch gelukt is (behalve het brood) gaan we op de parkeerplaats van de Cracker Barrel (restaurant met gratis RV plekken) staan en is dit ons uitzicht. Vreemde wolkenband.

We doen een wandeltje, de sneeuw is hier wel weer weg, maar er ligt nog wel wat in de bergen. Wij zitten hier op een enorm plateau op zo’n 1.600 meter hoogte en de bergtoppen van de Rocky Mountains zitten hier op zo’n 3.200 meter.

Terug wandelen door een woonwijk. De pickups zijn toch een beetje te groot geworden voor de garages…

Altijd al benieuwd geweest hoe dat nou werkt met zo’n auto achter een camper. Zo dus! Verder niets, alleen zorgen dat ie niet in het stuurslot kan vallen. de rest gaat vanzelf.

Dan rijden we verder naar het westen. We gaan naar het El Malpais national park.

Daar gaan we een wandeling doen in het vulkanische gebied. We lopen de vulkaan op.

Neerkijkend op de prairie zie je mooi het effect van de schaduw voor de sneeuw.

Na de wandeling van ca. 6 km rijden we door naar de Ice Cave en Bandero vulkaan krater. Hier dalen we af naar de ice cave.

In deze grot heerst permafrost. Het is niet duidelijk waarom, maar regen die in de grot valt bevriest onmiddellijk. In het verleden werd de grot gebruikt om het bier van de saloon bij de handelspost te koelen en nog steeds vriest het er.

Het uitzicht bij -10.

Dan lopen we door naar de krater van één van de 29 vulkanen in dit gebied. De krater is aan één kant opengebroken en er is een ca. 17,5 mijl lange lavastroom, de langste in Noord Amerika.

Daarna rijden we door naar een gratis camperkamp zo’n 30 mijl verderop. We zijn er alleen.

De volgende dag (10 maart) rijden we verder west naar het Petrified Forrest Park in Arizona. Al deze boomstammetjes die je hier ziet zijn versteend. Niet door een pyroklastische wolk zoals op Lesbos, maar gewoon doordat ze lang op een rivierbodem hebben gelegen.

We zijn hier niet alleen.

Kijk, weer een hele stenen boomstam. Wonderlijk dat het lijkt alsof iemand ze in kloofbare stukjes heeft gezaagd, maar dat komt doordat het breekt als de steun eronder wegspoelt. Meer naar rechts, in het zand, is ie nog behoorlijk heel.

Verderop de “painted dessert” kleine bergjes waar door de kleuren de leeftijd van de steenlaag te zien is.

Dit zijn eeuwen oude tekeningen op het rots oppervlak. De ooievaar met het kindje komt dat niet brengen maar is een witte Ibis die volgens de overlevering juist ongehoorzame kindjes komt weghalen.

Dan komen we aan het noordelijke einde van het park en zien deze prachtige canyon.

Ook dit gedeelte wordt painted dessert genoemd, vanwege de kleuren die als jaarringen op de bergen staan.

We overnachten op een parkeerplaats van een Visitor Center in Winslow en de volgende morgen rijden we verder naar het westen en rijden op San Francisco mountain af. Die berg ligt niet bij San Francisco maar nog voor de Grand Canyon.

We kunnen er omheen, maar gaan er overheen. Best koud op 2.500 meter hoogte.

Dan dalen we weer af naar zo’n 2.000 meter hoogte en de sneeuw is weer weg. Dit zie je hier veel, grote leegte, maar wel overal van die stacaravan huisjes of echte caravans zoals hier. Kennelijk wonen hier gewoon mensen.

Dan komen we bij de Grand Canyon outpost, de voorbode dat we het nationaal park Grand Canyon naderen.

En dan zijn we bij de Grand Canyon. We hebben bij het petrified forrest park al voor $80 een jaar geldige toegangspas voor alle parken in de VS gekocht en mogen er hier weer een stukje van gebruiken.

En dan komen we wandelend over het paadje een beetje wildlife tegen.

We doen een tour met de rode buslijn langs een stuk of 7 uitzichtpunten naar het westen. Iedere 10 minuten stopt er op elk punt een bus, dus je hebt telkens zo’n tien minuten (of 20 of 30) om op zo’n punt te verblijven en dan de volgende bus weer verder. De bussen zijn inbegrepen in de nationaal park pas.

Hier uitzicht op één van de wandelroutes naar beneden. Op deze schaduwkant van de canyon ligt nog veel sneeuw. Als je goed zoekt zie je mensen lopen op twee niveaus.

Een blik over de Canyon. De diepte van de hoogvlakte tot de rivier is ongeveer een mijl (1,6km).

Hier zie je de rivier.

Deze rivier heeft in miljoenen jaren deze Canyon uitgeslepen uit de hoogvlakte. Inmiddels dus tot een mijl onder ons.

We hebben het rondje er bijna opzitten als we op de terugweg in de bus ineens deze aan de rand van de Canyon zien staan. Dit is een big horn schaap en leeft in de wanden van de Canyon en komt zelden op de hoogvlakte.

We staan die nacht op de camping in het park. Hier moeten we helaas wel weer voor betalen ($18).

De volgende morgen is een beetje winterwonderland. Ook veel mensen in tentjes hier. Ik zou niet willen ruilen. We moeten voor 11 uur de camping verlaten, gaan eerst even onze vuilwatertanks legen en de vers watertank vullen en dan parkeren bij het bezoekerscentrum voor een tweede dag Canyon.

Welkom in Amerika! Onze voorbuurman bij het vuilwater stort station heeft kennelijk niet zoveel vertrouwen in de wereld.

Niet van dat mooie weer vandaag, ben blij dat we gisteren op tijd waren.

Dan maar even de musea in. Hier een voorstelling van de Canyon in koper.

En hier weer in het echt. Het regent een beetje, let op de regenboog in de Canyon.

Een pad naar beneden, waar die mensen lopen. Allemaal ijs en dan een afgrond van ruim 1,5 kilometer. Dat gaan wij niet doen.

We doen vandaag de bus tour naar het oosten. Het uitzicht op het eindpunt van deze tour. De zon komt hier en daar door de wolken.

Dan rijden we naar Williams, een plaats aan het begin van de weg naar de Canyon (100km naar het zuiden) en weer aan de oude route 66. Er is weer zwaar winterweer voorspeld met storm en tot 25 cm sneeuw morgen vanaf een uur of 12. We gaan morgen vroeg weg, verder naar het westen rijden; hopelijk op tijd uit dat gebied.

We vertrekken om 8 uur lokale tijd. Het sneeuwt nog niet, maar het stormt behoorlijk. Nog even een rondje door Williams.

En dan richting Vegas. Het regent af en toe een beetje en waait nogal, maar we blijven de sneeuw voor.

Precies op de grens tussen Arizona en Nevada ligt de Colorado river en precies op deze plek is de Hoover dam gebouwd. Dit omdat het lager gelegen Colorado dal regelmatig overstroomde door smeltwater uit de Rocky Mountains en er zo een spaarbekken voor irrigatie in het droge seizoen kon worden gemaakt.

De bouw begon in 1930 en was klaar in 1936, twee jaar voor de geplande datum (ja, die Amerkanen kunnen dat wel!).

Door de jaren heen tot 1961 zijn er telkens elektriciteitsopwekkingseenheden bijgeplaatst. De Dam heeft nu een capaciteit van 2074 Megawatt, en voorziet onder andere Los Angeles van stroom.

Eerst ging alle verkeer over de dam maar in 2010 was de “bypass” gereed. Er gaan dagelijks tussen de 13.000 en 16.000 mensen over de brug.

Dan rijden we door naar Las Vegas. We kunnen midden in de binnenstad staan op een parkeerterrein van het Plaza hotel/casino op ongeveer 100 meter van de “strip”.

En dit is dan Fremont Street, de plaats waar het allemaal gebeurt.

Even verderop een overkapt gedeelte waar het plafond van de overkapping één groot televisiescherm is.

Even verderop een prachtig stationsgebouw.

Dit is het interieur. Paula gaat even gokken. Roulette. Ze verdrievoudigt haar inzet, verliest dan weer een derde en dan sleur ik haar bij de tafel vandaan. Toch $3 gewonnen door op tijd te stoppen!

We eten even bij een klein restaurantje. Vergis je hier niet, de prijzen zijn zonder tax. Die wordt nog toegevoegd en vervolgens wordt ergens tussen de 20 en 30% fooi verwacht. We drinken nog een biertje in de camper tot het donker is en gaan dan de lichtshow tegemoet.

Het overdekte deel.

Dit is dan dat prachtige plafond. Let ook op de mensen die langs het plafond horizontaal langs racen. Er zijn vier zip lines waarmee je je een paar honderd meter superman kan voelen.

En soms gaat het een beetje mis!

De Wedding Chapels zijn er ook nog.

Dan rijden we verder naar het westen, naar de “Red Rock Canyon”. Vanaf de vlakte van Las Vegas komen we hier weer in de bergen en die houden mooi de wolken tegen.

Dit zijn dan de rode rotsten van Red Rock Canyon. Je moet via internet een tijdslot reserveren voor toegang tot dit park voor $2 (voor het reserveren), de toegang zit al in onze algemene pas van $80.

Hier zie je de schaal er van. Zoek in het midden van de foto de mensen

Zo ziet het er van dichtbij uit. Verderop is alles helemaal rood, maar hier was de verf een beetje op en zie je de kwaststreken.

We doen een (klim)wandeling naar een uitzichtpunt. Zie, hier was de verf nog niet op.

Het uitzichtpunt. Links om de hoek ligt Vegas.

Omdat het allemaal een beetje veel wordt knippen we de blog deze maand even in tweeën. We zien iedere dag zoveel dat het aantal foto’s een beetje groot wordt. Deze blog is vooral een dagboek voor onszelf waarbij we familie, vrienden en kennissen de gelegenheid willen geven een beetje met ons mee te reizen dus als het te langdradig wordt kun je gerust afhaken. Eind van de maand zullen we de tweede helft plaatsen.