Wintersport en …..
Deze maand beginnen we met een klusje aan Fria’s huis. Als dat klaar is rijden we naar Frankrijk voor een heerlijke ski vakantie. Wegens een code rood sneeuwalarm gaan we één dagje eerder dan bedoeld weer naar huis en prutsen dan thuis een beetje om. Beetje wandelen en wat klusjes in en om het huis. Alles in de tuin groeit ineens heel hard en zelfs het gras is al aan een maaibeurt toe. Dat moet dan eerst even één keer met de elektrische maaier met de bak erachter voordat we Robbie de robotmaaier weer aan het werk kunnen zetten. Ik ontdek dat ik maar een paar baantjes kan doen en dan echt even moet uitrusten. Dat voelt niet goed. Wat is er aan de hand?
We beginnen de maand met een klusje bij Fria. Na meer dan 50 jaar goede dienst hebben we (3 maanden geleden) besloten de garagedeur te vervangen door een elektrische en die kan overmorgen gemonteerd worden. Dan moeten wij eerst nog wel even de oude deur en betimmering verwijderen.
Tijdens het verven van de topgevels afgelopen zomer hadden we gezien dat er een wespennest ergens in de betimmering zat en dat laten doodspuiten. Nou, hier is ie dan!
Zeer kunstig geconstrueerde lagen wandmateriaal en raat.
En helemaal onderin het kerkhof van vergiftigde wespen.
Nadat dat allemaal in de stofzuiger is verdwenen is het dan maandag ochtend en verwijderen we voor dag en dauw de oude deur voordat de nieuwe gemonteerd gaat worden.
Na een uurtje of drie is de nieuwe deur door Deurenservice Noord gemonteerd en getest en kunnen wij de elektrische aansluiting completeren en de garage weer vol zetten met de zooi die er normaal gesproken staat. We gooien ongeveer de helft weg, maar daar zie je niets van…..
Dan volgen een paar dagen met wat administratief werk en wat werk voor de VvE van één van onze appartementen (wij zijn daar 2/3 van het bestuur) en dan is het vrijdagmorgen en gaan we vroeg op pad om zo ver mogelijk in Frankrijk te komen.
Deze keer rijden we via Duitsland naar het zuiden.
Na een kleine 10 uur rijden zijn we net voorbij Lyon.
Hier hebben we een B&B geboekt.
We eten een broodje kebap (en wat voor één) en gaan rond een uur of 10 slapen.
Zaterdagochtend vertrekken we vroeg, want we willen voor de files aan bij de berg zijn.
Vorig jaar heeft die laatste 150 km vele uren gekost, dit jaar gaat het snel, geen file gezien.
We zijn mooi op tijd en melden ons bij de receptie. De appartementen moeten nog worden schoongemaakt dus we moeten nog even geduld hebben.
Eerst maar even een koffietje bij de bakker.
En dan een rondje wandelen. Het zou mooi zijn als we één van de appartementen hier net rechts van de piste zouden krijgen…..
We lopen omhoog naar Saint Francois Longchamp 1650.
Dat is hier. De meest linkse van de gebouwen rechts is de villa die we in 2023 met de hele familie hadden.
Hier rechts van de piste (met die witte stip). Er ligt beduidend meer sneeuw dan toen en het ziet er prachtig uit.
En dan krijgen we een telefoontje dat ons appartement klaar is. We lopen weer terug naar de receptie en krijgen, ja werkelijk, dat appartement met een terras direct aan de piste!
Het meest ideale appartement wat je kan hebben hier! De zon schijnt fantastisch, er is geen wind: wintersport.
Fria maakt even een fotootje van ons op het terras.
Ja, dat is dan toch wel een tikkeltje koud aan de voeten.
Gauw weer terug.
Toch maar even sloffen aan!
En dan bedenken we dat we best al even een rondje kunnen skiën. De skipas gaat morgen in, maar we kunnen naar het beneden dorp en dan met de bus naar 1650 en dan weer een stukje naar beneden naar ons appartement! Goed oefenrondje.
Beetje onwennig, maar het pakt snel weer op.
Zo’n bus is dan weer een beetje lastig met ski’s en stokken en zo, maar het is toch even een leuk rondje.
We kunnen nog een uurtje in de zon zitten.
En dan is het al weer avond.
Zondagmorgen ziet het er prachtig uit.
Strakke blauwe lucht en volgens het weerbericht “lente sneeuw” what ever that may be.
Het is hier (buiten de vakantietijd) nooit druk, zodat je alle ruimte hebt om weer een beetje te wennen.
Het centrale plein op 1650.
Voor de herkenning: Fria (85) is oranje met zwart met witte helm, Paula (59) is geel met zwart en ik (61) blauw met zwart.
Na een paar uur skiën eten we thuis een broodje.
Fria houdt het voor die dag voor gezien en wij gaan weer op pad.
Hier en daar zien we van die kites met skiërs eronder.
Het weer is werkelijk prachtig dus we besluiten gelijk het verste en laagste punt van dit skigebied te bezoeken.
Een deel van de route gaat door het bos.
Het verste en laagste punt, Doucy.
De sneeuw valt nog best mee hier.
En dan de lange weg weer terug. Eerst een stoeltjes lift waar ik niet met mijn voeten op het stokje pas zodat ik met dove benen aan de hoge kant kan uitstappen.
En dan twee verschrikkelijk lange sleepliften. Dat moet je er voor over hebben om het eindpunt van dit gebied te bezoeken.
Onderweg een jogger.
Thuis even douchen en dan nog even in de laatste zon zitten met een biertje.
Maandag: weer strak blauwe lucht. We zijn hier op het hoge tussenplein dat de twee skigebieden (Saint Francois en Valmorel) met elkaar verbindt.
Je hebt hier een prachtig uitzicht. Die hoge daar iets rechts van het midden moet de Mont Blanc zijn.
Weer rustig als altijd.
De jaarlijkse oefening.
Gaat mij niet zo makkelijk af trouwens.
De sneeuw ligt echt meters dik, kijk maar naar die gebouwen.
En dan is ski-dag twee al weer voorbij.
Even een heerlijke maaltijd in elkaar draaien in de “enorme” keuken….
Dinsdag de 10e. Heel ander weer. Als het dan toch even wat beter zicht wordt besluiten we niet te gaan skiën, maar een wandeling te gaan doen. Je kunt hier ook als wandelaar van de liften gebruik maken en dan kun je een heel mooi rondje lopen.
Ja, ook zonder ski’s…..
We trakteren onszelf boven aan de Lune Bleu lift op een heerlijke chocolat chaud.
En dan het tweede stuk van de wandeling.
We kijken nog even bij de villa van 2023, dat ziet er super uit.
En dan de laatste lootjes terug naar het appartement. De zon zakt al bijna weer achter de bergen.
Woensdag de 11e: Nog niet helemaal weer het mooiste weer.
We skiën naar het gebied van Valmorel en vinden daar een nieuw soort lift op een onvolkomenheidje in de berg. Dit loopt net een stukje omhoog en vroeger was hier een touw dat rondliep en waar je je aan vast kon houden.
Dat is nu wat luxer gemaakt.
Stukje van de fietsroute van de tour de France. Zijn behoorlijk wat lawines overheen gegaan.
Donderdag de 12e: nieuwe sneeuw en de blauwe lucht zit er aan te komen.
Wel betoverend mooi met die sneeuw op de bomen.
Ook een laagje op de auto. Gelukkig hebben we die voorlopig nog niet nodig.
En dan trekt het open en is het tijd om te vertrekken.
Verse sneeuw is toch wel weer wat anders.
En dat ziet er allemaal zo prachtig uit.
Het is wel heel anders skiën.
Maar o zo mooi.
Tussendoor maar even weer een shotje suiker.
Lunchen doen we rond half drie even weer in het appartement met de resten van de pizza van gisteravond.
Daarna gaan Paula en ik nog een rondje.
En dan is ook die prachtige dag weer om.
Vrijdag de 13e. Weer een schitterende dag, alleen is er voor vannacht en morgen enorm veel sneeuw voorspeld. Code rood voor dit gebied. Normaal zouden we morgen nog een rondje skiën en dan afreizen, maar als er dan een berg sneeuw ligt en het de hele dag ook nog door blijft sneeuwen wordt dat afreizen toch wel een beetje een uitdaging en komt er van skiën toch niets meer. We besluiten het er vandaag van te nemen en dan aan het eind van de dag te vertrekken voordat de sneeuw gaat vallen.
De pistenbully’s staan al klaar!
Om een uur of 4 begint het te betrekken en gaan wij terug naar het appartement. Onderweg nog een paar van die kite skiërs.
We leveren de ski’s in.
We hebben inmiddels opgeruimd en maken nog een lekkere maaltijd van alle resten.
De wolken worden al dichter en de sneeuw zal niet lang meer op zich laten wachten.
Dus we vullen het evaluatieformulier in.
En proppen de auto vol.
En dan gaan we op pad naar het noorden.
We dalen al snel tot waar de sneeuw al weer dunner wordt.
We rijden door tot royaal noord van Lyon. Dat is buiten de sneeuwalarm codes zodat we de volgende dag zonder weerproblemen verder naar huis kunnen rijden.
Thuis zijn inmiddels de bloemetjes boven de grond gekomen en begint het gras zelfs al weer flink te groeien.
Paula maakt een nieuwe hoes voor de tuinbank (ja die linkse in inmiddels ook klaar).
En we schrobben het platte dak van de aanbouw.
Best veel blad en prut en zo.
En ik ga verder met het “roer” project. Die hadden we met de refit in 2024 overgeslagen en is aan een nieuwe verflaag toe.
Zo, dat wordt weer super.
Het gras in de tuin is inmiddels al weer behoorlijk lang geworden en voordat we Robbie de robotmaaier weer aan het werk kunnen zetten moet dat even met de opvangbak achter de elektrische maaier worden gemaaid. Dan merk ik dat mijn conditie ineens achteruit schiet. Ik kan nog maar een paar baantjes maaien zonder te moeten rusten. Ook de twee trappen naar de slaapkamer zijn ineens niet meer zo makkelijk. Dus maandag 23 maart gelijk maar naar de huisarts. Die vermoedt hart problemen (ik ook trouwens) dus even een ECG.
Daar is niet direct hartschade op te zien, maar er is toch ernstig vermoeden van een deels verstopte kransslagader.
Omdat mijn conditie zo snel achteruit is gegaan (binnen een week van bergen omhoog wandelen naar amper meer twee trappen kunnen lopen) wordt de spoedprocedure in werking gezet en wordt ik met de ambulance naar het Martini ziekenhuis afgevoerd.
Daar wordt een hart echo gemaakt waaruit blijkt dat de hartspier zelf niet beschadigd is en de pompfunctie goed krachtig is. Daarna een hartkatheterisatie waaruit blijkt dat er (deels) een blokkering in de linker kransslagader zit. Opereren doen ze in het Martini dan weer niet, dus is het wachten op een plekje in de planning van het UMCG. Heel onprettig met allemaal draden op je borst die op een zendertje zitten aangesloten waarmee je hartfunctie continu bewaakt wordt. Ik loop zoveel mogelijk heen en weer over de gang van de afdeling om conditie te houden en om de tijd te doden. Dan hoor ik op vrijdag 27 maart dat er op maandagmorgen 30 maart iemand uit de planning is gevallen en verkassen ze me direct met een ambulance naar het UMCG.
Op de foto hieronder lig ik maandag rond lunchtijd net op de IC wakker te worden uit de narcose na een Endocab operatie. Dat is een minimaal invasieve hartoperatie waarbij een omleiding wordt gemaakt zonder het borstbeen te openen. Doet ook heel veel pijn maar herstelt vele malen sneller dan de “traditionele” methode. Kan overigens alleen als alleen de linker kransslagader moet worden geopereerd.
Dan dinsdag naar de afdeling met alle draden en slangen er nog aan. Wel al even een tijdje op een stoel zitten, wat op dat moment al als een enorme prestatie voelt. Woensdag gaan de slangen en draden eruit en eraf en zo en wordt ik weer een beetje mens. Ik kan weer een beetje rondlopen en krijg dit soort prakjes te eten.
Donderdagochtend zijn de wonden zover geheeld dat ik kan douchen. Het ziet er voor mij niet uit, maar vanuit medisch perspectief kennelijk juist heel goed. Ik loop zoveel mogelijk door de enorme stad die het UMCG eigenlijk is en langzamerhand kan ik weer dieper ademen en ook weer trappen oplopen. Wel zijn de ontstekingswaarden in mijn bloed omhooggeschoten. Niet ongebruikelijk na zo’n operatie, maar wel iets om nog even in de gaten te houden.
Donderdag avond weer zo’n heerlijke prak. Ik duw het maar naar binnen want ik zal het vast nodig hebben.
En dan blijkt op vrijdag dat de ontstekingswaarden weer een enorme daling hebben gemaakt (zal wel door die heerlijke prut van gisteravond komen) en kan ik 12 dagen na opname weer naar huis. Paula komt mij halen en na een uitcheck gesprekje kan ik uit deze deprimerende omgeving vertrekken.
Inmiddels heb ik het roerproject verder afgemaakt en hebben we zowel zaterdag als vandaag (zondag 5 april) zo’n 5 kilometer gelopen, dus ik ga er vanuit dat de geplande reis naar Canada eind van de maand gewoon door kan gaan.
En dan is de maand weer (meer dan) om. De blog is dus een paar dagen later dan normaal, maar dat ziekenhuisgedoe leek mij wel een goede reden. Ook heeft Paula nogal wat moeite gedaan om de blog weer een beetje sneller te maken, maar dat lukt alleen door het ons vertrouwde Safari en Madness groene thema weg te gooien dus nu ziet het er allemaal een beetje simpeler uit. Wel sneller! Eind april zullen we de volgende blog plaatsen.